บทที่ 47 บทที่ 8 ใจกว้างเกินกว่าจะเป็นเพียงเมตตา

บทที่ 8 ใจกว้างเกินกว่าจะเป็นเพียงเมตตา

ซูเจินยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างเรือนตะวันออก แสงอ่อนของยามสายสาดผ่านม่านไหมที่ภรรยาเอกจัดส่งมาให้ ปักลายหงส์ร่อนในทะเลเมฆงดงามวิจิตร

ทุกอย่างในเรือน…ดีเกินไป

หมอนที่นอนนุ่มเกินกว่าที่เคยสัมผัส ผ้าม่านโปร่งแสงถูกเปลี่ยนใหม่ทุกสองวัน

สาวใช้ที่จัดไว้ ล้วนฝีมือดี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ